بازی نامه ی فرود

 

نمایش "بازی نامه ی فرود" نوشته ی امیر دژاکام به کارگردانی رهام مخدومی این روزها در تماشاخانه ی مهر حوزه ی هنری روی صحنه است.این اجرا تا 3 تیر ادامه دارد.ودر 3 روز آخر هر شب دو اجرا روی صحنه انجام می شود.

بازی نامه ی فرود یک نمایش باستانی با شیوه ی اجرایی نقالی ست.با وجود سابقه ی دیرین  نقالی در کشور ما می توان این شکل اجرایی را در مقایسه با شیوه های اجرایی کلاسیک از شاهنامه،نوعی اجرای مدرن خواند.

اجرای پخته ،محکم و روان از نمایشنامه ی امیر دژاکام از موفقیت های چشم گیر کارگردان اثر است.با وجود این که بازی در بازی ها خطر پیچیدگی وسردرگمی مخاطب را به همراه داشتند،کارگردان با ترفندهای اجرایی و مخاطب قراردادن بازیگران توسط یک دیگراز این خطر کاسته و یا به کلی آن را رفع کرده است.

استفاده از بازیگر زن در نقش پهلوانان از دیگر ویژگی های این نمایش است. این نوع استفاده از زن ،شیوه ی اجرایی نمایش را از هر نوع نگرش جنسیتی خالی و به اثر غنایی روشنفکرانه می بخشد.تا جایی که حضور رویا بختیاری در نقش پیران را می توان یکی از زیبایی های غیر قابل انکار اثر دانست.

طراحی صحنه و لباس ساده ی نمایش در خدمت کارگردانی ست و موسیقی مناسب کاربا استفاده از طبل و دهل نه تنها شور حماسی رادر ما شعله ور می کند بلکه با استفاده ی به جا از تار و کرنا در پرداخت لحظات غنایی و میان داری دف برای رسیدن از فضای حماسی به غنایی ،به خوبی از پس بیان زیرمتن های غنی اثر برآمده است.

آن چه در نهایت کم ترین بهانه ی تحسین است،این که 55 دقیقه نمایش باستانی می بینیم به دور از هر ادای به غلط تئاتری. وبی آن که لحظه ای ساعتمان را نگاه کنیم ویا در صندلیمان جا به جا شویم،می ایستیم و برای این گروه سخت کوش کف می زنیم.

/ 6 نظر / 20 بازدید
همراهان

سختی زمستان زندگی , بهار خود را در پیش دارد… قیام وحدت تحت راهبری یگانه نجات دهنده ملت ایران ” آقا پروفسور ابراهیم میرزایی”

اسرار

اسرار گیتی وبلاگی برای تمامی فصلهای زندگی لینک دائمی وبلاگهای آینده

آبرا

معمولا بهترين نقطه براي شروع ، همان مكاني است كه الان در آن قرار داريد.

نرگس شقایق قاصدک

بسیار زیبا بود خانم سلامتی و بنده نگاه زیبای شما را ارج می نهم همواره پیروز باشید در پناه مهر

پسری از شهر آفتاب

زنده نگه داشتن آداب و رسوم ، برپایی مراسم باستانی و نمایش های ایرانی ، همگی خوب و بجا است . اما یک سوال ! رسالت هنرمندان چیست ؟ گمان می کنم ، هیچ سلاح یا دارو و یا پادزهری مثل هنر برای امراض جامعه وجود نداشته باشد . و جامعه امروزی ما آنقدر مریض است که یادآوری خاطرات در این جامعه مانند بازیگوشی کودکی ست در میدان جنگ ! فکر می کنم هنرمندان باید باید باید ( به زیر چرخ های زمان له شوند ) خود را موظف به درست کردن نابه سامانی ها بدانند و در جهت رفع آن کوشا باشند . البته بنده به کار این گروه نمایشی عزیز ایراد نمی گیرم و از زحمات اینان سپاسگذاری می کنم.[گل][گل][گل]